Warsztaty Umiejętności Wychowawczych zgromadziły ludzi, którzy na co dzień mierzą się z trudnymi historiami dzieci zranionych odrzuceniem, lękiem i doświadczeniem braku bezpieczeństwa.

Centralnym punktem spotkania był wykład prof. Wojciecha Otrębskiego pt. „Relacje w rodzinie dziecka z dodatkowymi potrzebami – wyzwania i zadania”. Wykład oraz prowadzone po nim warsztaty były czymś więcej niż tylko przekazywaniem i zdobywaniem wiedzy. Stały się przestrzenią słuchania, wzajemnego wsparcia i budowania relacji.

W duchu charyzmatu jedności Ruchu Focolari szczególnym doświadczeniem była atmosfera bliskości i otwartości. W rozmowach uczestnicy dzielili się swoim codziennym trudem, ale także nadzieją i doświadczeniem dobra, które rodzi się wtedy, gdy człowiek nie zostaje sam.

Równolegle do warsztatów w kaplicy trwała adoracja Najświętszego Sakramentu. Osoby modlące się powierzały Jezusowi wszystkie rodziny, dzieci oraz tych, którzy rozeznają drogę rodzicielstwa zastępczego. Był to cichy, ale bardzo ważny wymiar całego spotkania — duchowe towarzyszenie tym, którzy każdego dnia podejmują trud kochania dzieci zranionych przez życie.

Na zakończenie uczestnicy pozostali jeszcze długo na rozmowach indywidualnych i wspólnym byciu w kawiarence. Wielu podkreślało, że wyjeżdża nie tylko z nową wiedzą, ale przede wszystkim z poczuciem, że są ludzie, którzy rozumieją ich codzienność.

Warsztaty zostały zorganizowane przez Fundację Podaj Dobro, Ruch Focolari oraz Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Garwolinie.

Jedna z uczestniczek napisała:

„Te warsztaty zostaną we mnie na długo, zwłaszcza dzięki poruszającemu świadectwu siostry zakonnej. Jej oddanie w służbie dzieciom, którymi się opiekuje, utwierdziło mnie w przekonaniu, że droga, którą wybrałam, jest dobra. Jednocześnie jej słowa o realnych problemach i trudnej prawdzie, że nie każdemu jesteśmy w stanie pomóc, stały się dla mnie ważną lekcją akceptacji własnych ograniczeń.
Wiele cennych wskazówek przyniósł również wykład prof. Wojciecha Otrębskiego o relacjach w rodzinie dziecka z dodatkowymi potrzebami — dał mi on konkretne narzędzia do dalszej pracy.
Szczególnym ukojeniem i źródłem siły była dla mnie trwająca równolegle adoracja Najświętszego Sakramentu. Ta wspólna modlitwa w intencji naszych rodzin i dzieci dopełniła spotkanie spokojem oraz nadzieją.
Wróciłam do swoich obowiązków z nową energią, bogatsza o wiedzę i pogłębione relacje. Dziękuję, że jesteście. Do zobaczenia!”