Położony w malowniczej okolicy, wśród wielkopolskich lasów, pól i jezior, ośrodek oblatów stał się miejscem spotkania zorganizowanego przez wspólnotę poznańską i wrocławską, we współpracy z osobami z innych miejsc w Polsce. Choć grupa nie była duża – liczyła nieco ponad 60 osób – mogliśmy w niej doświadczyć tego, co stanowi typową cechę „Mariapoli” (dosł. miasto Maryi – miniatura społeczeństwa ożywianego Ewangelią): atmosfery duchowej rodziny, w której każdy, zgodnie ze swoim wiekiem, stanem życia i osobowością, włącza się w budowanie przestrzeni dla obecności Boga pośród ludzi. Wśród nas byli księża, brat zakonny, klerycy, małżeństwa, dzieci, osoby stanu wolnego…

Chcieliśmy razem zadać sobie pytanie, czym jest dla nas dzisiaj, osobiście i w wymiarze wspólnoty, jaką jest Ruch Focolari, szczególne POWOŁANIE DO JEDNOŚCI, odczytane przez Chiarę Lubich ponad 80 lat temu. Sięgnęliśmy do źródła, przywołując jej historię i pierwotne intuicje, po odczytaniu po raz pierwszy modlitwy Jezusa „aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 20). Kolejnym krokiem były NOWE SPOJRZENIA: przyjrzeliśmy się aktualnej rzeczywistości, w której żyjemy i odczytujemy to samo powołanie do jedności. Wielką pomocą były dla nas fragmenty encykliki Leona XIV „Magnifica humanitas” i panorama świata tworzona przez narzędzia mediów społecznościowych i sztucznej inteligencji. Przedstawioną refleksję wspaniale uzupełniały i przybliżały różnorodne doświadczenia uczestników, przedstawiające różne aspekty tworzenia jedności, która jest darem, a jednocześnie zadaniem, gdyż potrzebuje naszej otwartości serca i umysłu.

Dzięki spotkaniu w grupach, każdy mógł zadać sobie pytanie o aktualizację powołania do jedności i podzielić się z innymi swoją refleksją. W sobotni wieczór spotkaliśmy się wokół rozpalonych świec, jak wokół ogniska, aby wyrazić wdzięczność za dar Ideału jedności – we wspólnym śpiewie i „gawędzie” ze wspomnieniami z naszych pierwszych spotkań Mariapoli. W niedzielę natomiast cenne było spojrzenie na aktualne życie Ruchu Focolari, w Polsce i na świecie. Czas spędzony razem wydawał się krótki, ale bogaty i inspirujący. Jego zwieńczeniem była niedzielna Eucharystia, poprzedzona uroczystą modlitwą o jedność. Rozjeżdżaliśmy się po południu, umocnieni ożywionymi więzami relacji z Bogiem i między nami, z pragnieniem, aby nadchodzące miesiące naznaczyły upragniony „zwrot w jedności”, podejmowany wciąż na nowo.

KW