Ik woon in Brussel en maak meestal gebruik van het openbaar vervoer. Wie bus, tram of metro zegt, zegt toevallige ontmoetingen waarin het moeilijk is om Gods hand niet te zien.

Op een dag heb ik een afspraak bij het vicariaat voor een interview over onze Beweging bij RCF. In de bus maakt een gesluierde dame plaats naast haar voor mij. Ik bedank haar en haal mijn mobiele telefoon tevoorschijn om een tekst nog eens door te lezen met het oog op het interview. Maar een andere passagier, die er op geen enkele manier uitzag alsof ze moslim was, maakt een opmerking over de ramadan (de vastenmaand van de moslims) terwijl ze zich richt tot de moslimvrouw die naast me zit. Wat een verrassing, een onbekende die een moslim aanspreekt en op de hoogte is van de ramadan! Ik meng me dus in het gesprek en vertel over de twee iftar-avonden waaraan ik dit jaar heb deelgenomen. Mijn buurvrouw heeft duidelijk moeite met Frans spreken en ik met haar begrijpen. Maar mijn hart zegt me dat ik het gesprek niet moet opgeven, dat dit een unieke kans is om een eilandje van broederschap tussen ons te creëren. Tien minuten later gaan onze wegen uiteen en nemen we met een grote glimlach afscheid van elkaar.

Tijdens het radio-interview verwijs ik naar dit moment van dialoog om de dynamiek van de ontmoeting te illustreren die onze Beweging bezielt. En de presentatrice van het programma waardeert dat.

Wat een vreugde om een instrument te mogen zijn van de liefde die God voor elk van zijn schepselen heeft!

CH