We gaan naar God door de mens…

 

De onzekerheden die voortvloeien uit wereldwijde uitdagingen zoals globalisering, klimaatverandering en de coronaviruspandemie lijken bij veel mensen een nieuwe behoefte aan geestelijk leven te doen ontstaan. Maar een spiritualiteit voor vandaag”, zegt Chiara Lubich in de volgende tekst, “wordt gekenmerkt door een sterke gemeenschapsdimensie.

Een van de meest originele kenmerken van deze spiritualiteit van eenheid is de gemeenschapsdimensie. Sinds de komst van Jezus, in tweeduizend jaar geschiedenis, heeft de Kerk de mooiste en rijkste spiritualiteiten in haar schoot zien ontstaan, de een na de ander of soms tegelijkertijd. De Bruid van Christus is dus versierd met de kostbaarste parels, de zeldzaamste diamanten, die zich vele heiligen hebben gevormd en nog steeds zullen vormen. In al deze pracht is er één constante: het is vooral de individuele persoon die naar God gaat. […]

De tijden zijn echter veranderd. Vandaag de dag roept de Heilige Geest mannen en vrouwen sterk op om zij aan zij te lopen, om, met allen die dat wensen, één hart en één ziel te zijn. En de Heilige Geest heeft onze Beweging vanaf het begin aangespoord om zich resoluut tot de mensen te wenden. In de spiritualiteit van de eenheid gaan we via de broeder naar God: “Ik – de broer – God”, zoals we gewend zijn te zeggen. We gaan naar God met anderen, met onze broeders. Veel meer, we gaan via hen naar God. […] We leven dus in een tijd waarin de realiteit van de gemeenschap volledig aan het licht komt, waarin we niet alleen het koninkrijk van God in onszelf zoeken, maar ook onder de mensen.

Bovendien vereisen de meest individuele spiritualiteiten over het algemeen van degenen die zich aan hen hebben verbonden de eenzaamheid en de vlucht van de wezens om een mystieke vereniging met de Drie-eenheid in zichzelf te bereiken. Om de eenzaamheid te bewaren is stilte vereist. Om de mensen uit de buurt te houden, worden de sluier en het slotklooster gebruikt, evenals speciale kleding. Om het lijdensverhaal van Christus na te bootsen worden de meest uiteenlopende, soms zeer harde boetedoeningen, vasten en waken beoefend.

In de weg van de eenheid zijn ook de eenzaamheid en de stilte bekend, bijvoorbeeld als reactie op de uitnodiging van Jezus om zich in zijn kamer op te sluiten om te bidden (vgl. Mt. 6, 6). Of anders vermijdt men andere mensen, als ze tot het kwaad leiden. Maar over het algemeen verwelkomen we onze broeders en zusters, we houden van Christus in hen, in elke broeder en zuster, Christus die in hem of haar leeft of in hem of haar kan worden herboren dankzij de hulp die zo wordt geboden. Wij willen ons verenigen met onze broeders in de naam van Jezus, zodat Zijn aanwezigheid in ons midden verzekerd is (vgl. Mt. 18, 20).

In de individuele spiritualiteit bevinden we ons dus als in een prachtige tuin – de Kerk – waar we vooral een bloem observeren en bewonderen: God die in ons aanwezig is. In een collectieve spiritualiteit houden we van en bewonderen we alle bloemen in de tuin, de aanwezigheid van Christus in elk van hen, die we liefhebben als de onze. […]

Chiara Lubich